บทที่ 102

"ราณี ตื่นได้แล้ว..."

ฉันดื่มไปพอให้รู้สึกเมาเล็กน้อย แม้หัวจะตื้อไปบ้าง แต่สติยังอยู่ครบ

พอได้ยินเสียงของจิรายุ ความเมาก็จางลงไปอีกสองส่วน

"มาได้ยังไงเนี่ย" ฉันมองหน้าคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ยังเลือนรางอยู่บ้าง

ถึงขนาดรู้สึกว่าหัวเขาแกว่งไปมา จนมือยื่นออกไปโดยสัญชาตญาณ อยากจะจับหัวเขาให้อยู่นิ่งๆ

จิรา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ